“Ik weet dat ik vaak een kl**tzak ben, maar ik ben heel dankbaar voor wat jullie voor me doen”

Een veelzeggende uitspraak van een Dagloner, en wel hierom 👇

Reflectief vermogen is niet iets waar men de typische Dagloner mee associeert. Want, als je zou reflecteren, dan zou je toch andere keuzes maken? Niet gebruiken? Zorgen dat je van straat komt? Et cetera.

Niets is wat ons betreft minder waar. Het reflectieve vermogen is dik in orde. Wat niet in orde is, zijn de omstandigheden waaronder deze mensen leven.

Dat is geen individuele keuze, dat is een politieke keuze. Een keuze om niét te zorgen voor een menswaardige ondergrens. En dus de keuze om mensen letterlijk en figuurlijk in de kou te laten staan.

Omdat we leven in een maatschappij waarin we collectief zeggen: eigen schuld dikke bult, je hebt je kansen gehad. Dat dit penny-wise-pound-foolish is, maakt niet uit. De grote meerderheid heeft namelijk geen last van dak- en thuislozen en de woningnood.

De samenleving kost het wel een hoop. En de beschaving lijdt eronder. Want wees nou eens eerlijk: wat is een samenleving waard als er stelselmatig een deel van de gemeenschap aan haar lot wordt overgelaten?

De mensen die zich wel bekommeren om het lot van deze mensen, lopen maar al te vaak tegen grenzen en barrières aan. Kan niet, mag niet, lukt niet. Geen geld voor (over), geen plek, geen zin.

Om met de woorden van Jan de Vries van het Straat Consultaat te spreken: DIT IS EEN OPLOSBAAR PROBLEEM!

PS Het citaat is geanonimiseerd.


Photo by Михаил Секацкий