Wat een week was dit. Sleeën in het Kronenburgerpark, warme chocomelk drinken en treinen die niet rijden.
We mopperen, lachen erom en zoeken daarna weer de warmte op.

Voor dak- en thuislozen betekent zo’n week iets heel anders: elke dag opnieuw moeten overleven in de kou, met slapeloze nachten en een lichaam dat niet de kans krijgt om te herstellen.

Ook bij ons op de werkvloer werd merkbaar wat de kou doet. De werkzaamheden konden niet zoals normaal doorgaan, maar als nog was het elke ochtend druk. Mensen stonden vroeg voor de deur, op zoek naar warmte, koffie en een moment van aandacht. Daar werd bewust ruimte voor gemaakt. En gelukkig kunnen ze daarnaast in de nacht ook in de winteropvang terecht.

Maar wat verder ook zichtbaar is, is dat er in Nijmegen oog lijkt te zijn voor elkaar. Niet per se in grote gebaren, maar in kleine momenten: iemand die even groet, de tijd neemt voor een praatje of niet meteen oordeelt. Het zijn die momenten die de dagen misschien niet warmer maken, maar wel menselijker.

En misschien is dat uiteindelijk het meest waardevolle wat we elkaar kunnen geven.